Düz Ovada Keklik Peşinde: “Kekliği düz ovada avlar hangi yöreye ait?” sorusunun içinde saklı bir hayat
Herkese merhaba! Bu yazımızda “Kekliği düz ovada avlar hangi yöreye ait” hakkında bilinmesi gereken önemli noktaları ele alıyoruz.
Kayseri’nin sabahlarıyla büyüyen bir hafıza
Kayseri’de sabahlar hep sert başlar. Rüzgâr, insanın yüzüne dokunmaz; adeta çarpar. Çocukluğumdan beri bu sertliğe alışığım ama alışmak dediğim şey aslında sadece katlanmakmış, bunu büyüyünce anladım. 25 yaşındayım ve hâlâ bazı sabahlar, içimde eski bir çocuk uyanıyor.
Babamın eski bir tüfeği vardı; duvarda asılı dururdu. Onu her gördüğümde hem merak hem de tuhaf bir mesafe hissederdim. Bizim evde avcılık bir gelenekti ama hiçbir zaman tamamen benimleşmedi. Daha çok dışarıdan izlediğim bir hikâyeydi. Yine de o hikâyenin içinde olmak istiyordum; çünkü dışarıdan bakmak bazen insanı daha çok yaralar.
Defterlerime hep yazardım. Günlük tutmak benim için sadece yazmak değil, kendimi kaybetmemekti. O sayfalarda çoğu zaman aynı soru dönerdi: “Ben bu toprağın neresindeyim?”
Düz ova ve içimde büyüyen boşluk
Bir gün yine babamla birlikte yola çıktık. Hava erken saatlerdi, güneş daha doğmamıştı ama gökyüzü çoktan soluk bir griye dönmüştü. Araba, şehrin dışına çıktıkça sessizlik büyüyordu. İçimde garip bir heyecan vardı ama bunun yanında açıklayamadığım bir huzursuzluk da.
O gün konuşmalar azdı. Babam sadece yolun durumuna bakıyor, bazen kısa cümleler kuruyordu. Ben ise camdan dışarı bakıp, ovanın genişliğini izliyordum. İnsan böyle yerlerde kendini küçük hisseder. Küçük olmak kötü bir şey değil aslında; ama ben o zaman bunu bir eksiklik gibi görüyordum.
Düz ova dediğimiz yer, aslında hayatın en çıplak haliydi. Ağaç az, ses az, gölge az. Her şey açıkta. Duygular bile saklanamıyor gibi.
Ve o an aklıma o soru geldi. Bir yerlerden duymuştum, belki kahvede, belki bir sohbetin arasında:
“Kekliği düz ovada avlar hangi yöreye ait?”
Bunu kendi kendime tekrar ettim. Sanki bir bilmeceydi. Sanki cevabı bulursam içimdeki bir düğüm çözülecekti.
Keklik sesiyle gelen geçmiş
Ovada ilerledikçe ilk sesleri duymaya başladım. Kekliklerin sesi… Çocukken bu ses bana özgürlük gibi gelirdi. Şimdi ise daha karmaşık bir şey hissediyordum. Ne tam huzur, ne tam hüzün.
Babam durdu, etrafı dinledi. Ben de onun gibi sustum. O an doğa, kendi dilinde konuşuyordu ve biz sadece misafir gibiydik.
Babamın gözlerinde bir dikkat vardı; yılların verdiği alışkanlık. Benim gözlerimde ise başka bir şey: kararsızlık.
İçimde sürekli aynı düşünce dolaşıyordu: “Ben buraya ait miyim?”
O sırada kekliklerden biri uçuverdi. Kanat sesi, sessizliğin içinden keskin bir çizgi gibi geçti. O an zaman durdu sanki. Babamın hareketi, havadaki gerilim, içimdeki sıkışma… Hepsi aynı anda oldu.
Ama tetiğin sesi gelmedi.
O anın içinde kaybolmak
Bilmiyorum neden ama babam o an ateş etmedi. Belki rüzgârı dinledi, belki mesafeyi düşündü, belki de sadece bekledi. Ama o bekleyiş bana çok şey öğretti.
Ben ise sadece baktım. Keklik uzaklaştı, ovaya karıştı. Ve ben o an, bir şeyin benden uzaklaştığını hissettim. Belki bir canlı değil, belki bir alışkanlık, belki de içimdeki eski bir ben.
O sırada tekrar o soru döndü zihnimde:
“Kekliği düz ovada avlar hangi yöreye ait?”
Bu soru artık bir bilgi arayışı değildi. Daha çok bir kimlik sorusuydu. Kim nerede böyle bir şeyi yapar? Hangi coğrafya, hangi kültür, hangi hayat?
Ben Kayseri’de büyümüştüm ama bu sorunun cevabı sadece bir şehirle ilgili değildi. Daha geniş bir şeydi; bir yaşam tarzıydı belki de.
Babamın sessizliği bana o an her şeyden daha çok şey anlattı.
İçimdeki çatışma: devam etmek mi, geri dönmek mi?
Yolun ortasında bir taşın üstüne oturduk. Güneş yavaş yavaş yükseliyordu. Işık ovayı doldurdukça her şey daha görünür hale geliyordu. Ama içimdeki karanlık azalmıyordu.
Babam sigarasını yaktı. Duman rüzgârla birlikte kayboldu. Ben ona baktım ama konuşmadım.
İçimde bir hayal kırıklığı vardı. Açıkça söyleyemediğim bir hayal kırıklığı. Belki beklentim yanlış değildi ama yönüm yanlıştı. Bunu anlamak acı veriyordu.
O an kendime şunu itiraf ettim: Ben bu dünyaya bakmayı biliyorum ama içinde olmayı bilmiyorum.
Keklikler çoktan uzaklaşmıştı. Ama onların sesi hâlâ kulaklarımdaydı. Sanki bana bir şey anlatmaya çalışıyorlardı.
Kayseri’ye dönüş ve sessiz bir fark ediş
Kayseri’ye geri döndüğümüzde hava değişmişti. Şehir daha gürültülüydü ama benim içim daha sessizdi. Garip bir terslik vardı.
Eve girdiğimde defterimi açtım. Uzun süre yazmadım. Sadece boş sayfaya baktım. Sonra tek bir cümle yazdım:
“Bazen avlanan şey keklik değil, insanın içindeki eski düşüncelerdir.”
O gün anladım ki, o sorunun cevabı aslında önemli değildi. “Kekliği düz ovada avlar hangi yöreye ait?” sorusu bir bilgi değil, bir aynaydı. İnsan o aynaya baktığında kendi içini görüyordu.
Ben o aynada hem babamı gördüm, hem kendimi, hem de aramızdaki sessiz mesafeyi.
Bir günlük sayfasında kalanlar
O geceden sonra uzun süre ovayı düşündüm. Düzlüğü, sessizliği, kekliklerin kanat sesini…
Hayat bazen insanı bir sorunun içine bırakır. Cevap bulmak için değil, kendini fark etsin diye.
Ben o gün bunu fark ettim. Ve içimde bir şey değişti. Büyük bir değişim değil, ama geri dönüşü olmayan küçük bir kırılma.
Şimdi geriye baktığımda, o yolculuk bana avcılıktan çok daha fazlasını öğrettiğini görüyorum. Beklemenin değerini, sessizliğin ağırlığını, bir sorunun insanın içini nasıl açtığını…
Ve en çok da şunu:
Bazen bir kekliğin uçuşu, bir insanın hayatını durdurabilir.
Sonraki sabahın bıraktığı iz
Ertesi sabah uyandığımda rüzgâr yine sertti Kayseri’de. Ama ben aynı değildim. Dışarı baktım, ovayı hatırladım. İçimde bir yer hâlâ oradaydı.
Ve o soru hâlâ aklımdaydı. Ama artık bir cevap aramıyordum.
Sadece hatırlıyordum.
“Kekliği düz ovada avlar hangi yöreye ait” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Kebe okurları için daha fazlası yolda!
Okumaya Değer: Kekliklerin gagası neden kırmızı ?