“Çamuz kiran ne demek” hakkında araştırma yapanlar için hazırlanan bu içerikte önemli noktalara değineceğiz.
Kayseri’de Kışın İçime İşleyen Sessizliği
Benzer Bir Yazı: Çamdere köyü nereye bağlıdır ?
Kayseri’de kış başka bir şey. Bunu anlatmak kolay değil. Soğuk sadece tenime değil, sanki içime de işliyor burada. 25 yaşındayım ve hâlâ her kış geldiğinde aynı şeyi yaşıyorum: bir tür geri çekilme, bir tür içe kapanma. Sokakların sert rüzgârı, sabahın erken saatlerinde camlara vuran buz gibi hava ve nefesimin buhar olup kaybolması… Hepsi bir araya gelince insanın içindeki bazı eski duyguları da uyandırıyor.
Çocukken kışı severdim. Kar yağınca okul tatil olurdu, mahallede kartopu savaşları başlardı. Ama büyüdükçe kışın o romantik tarafı sanki biraz kırıldı. Özellikle de Kayseri’nin zemheri dediğimiz o en sert zamanı gelince… O dönem artık sadece soğuk değil, bir tür içsel sessizlik gibi geliyor bana.
Eski Günlüklerim ve Kışın İlk İzleri
Geçen gün eski defterlerimi karıştırıyordum. Tozlanmış, kenarları kıvrılmış sayfalar arasında 18 yaşımın yazıları çıktı karşıma. O zamanlar üniversiteye yeni başlamıştım ve her şeyi çok daha yoğun hissediyordum.
Bir sayfada şöyle yazmışım:
“Bugün sabah o kadar soğuktu ki nefesim bile üşüdü. Annem ‘zemheri yaklaşıyor’ dedi. Zemheri soğukları ne zaman olur diye düşündüm uzun uzun. Sanki bir takvimi yok gibi, sadece hissediliyor.”
O cümleyi okurken garip bir şekilde boğazım düğümlendi. O zamanlar bile farkındaymışım aslında. Zemheriyi sadece bir hava durumu değil, bir ruh hali gibi yaşıyormuşum.
Şimdi 25 yaşındayım ve o soruya daha net bir cevabım var gibi: Zemheri genelde ocak ayının en sert günlerinde kendini gösteriyor. Ama aslında tarih değil, his belirliyor. Soğuk bir sabah uyanıp pencereye baktığında dünya gri ve sessizse, işte o zaman zemheri başlamış oluyor.
Ama bunu düşünürken bile içimde bir boşluk hissediyorum. Çünkü artık bazı şeyler sadece bilgi değil, hatıra gibi.
Zemheri’nin Şehre Gelişi
Kayseri’de zemheri geldi mi, şehir değişiyor. İnsanlar daha az konuşuyor, sokaklar daha hızlı boşalıyor. Sabahları işe giderken gördüğüm yüzlerde bile bir ağırlık oluyor.
Geçen yıl böyle bir zemheri sabahında işe giderken durakta uzun süre beklemiştim. Rüzgâr yüzüme vurdukça sanki düşüncelerim de savruluyordu. Yanımda yaşlı bir amca vardı. Elinde eski bir poşet, içine sıkı sıkı sarılmış ekmekler… Birden bana dönüp “Bu soğuk da geçer evlat, her şey geçer” demişti.
O an gülümsemiştim ama içimden geçirdiğim şey bambaşkaydı. Çünkü bazı şeylerin geçmesi değil, sadece alışılması vardır.
O gün eve döndüğümde içimde garip bir yorgunluk vardı. Sanki sadece bedenim değil, duygularım da üşümüştü.
Zemheri Soğukları Ne Zaman Olur? Benim İçimde Ne Zaman Başlar?
Zemheri soğukları ne zaman olur? Bunu artık sadece takvimden bakarak cevaplamıyorum. Evet, kışın ortasıdır, ocak ve şubatın en sert günleridir. Ama benim için mesele tarih değil.
Benim için zemheri, telefonun çalmadığı sabahlarda başlar. Mesaj beklerken ekranın sessiz kaldığı anlarda başlar. Bir zamanlar çok güldüğün bir kişinin artık sadece yabancı gibi görünmeye başladığı günlerde başlar.
Kayseri’nin soğuğu dışarıda serttir ama insanın içindeki soğuk daha farklıdır. Daha sessiz, daha derin.
Geçen hafta yine böyle bir sabah uyandım. Perdeden içeri giren ışık bile soğuktu. Montumu giyerken aynaya baktım ve kendimi tanıyamadığım bir an yaşadım. Sanki biraz daha büyümüş değil de biraz daha uzaklaşmıştım kendimden.
O an içimden şu geçti: “Bu kış biraz uzun sürecek.”
Bir Yürüyüş ve Hatıraların Donduğu Sokaklar
Geçen gün şehir merkezine yürüyerek gittim. Normalde kısa sürede ısınırım ama o gün ne yürümek ne de hareket etmek içimdeki soğuğu azaltmadı.
Yol boyunca eski bir dostumu düşündüm. Eskiden birlikte saatlerce yürür, geleceği konuşurduk. Şimdi ise aynı şehirdeyiz ama birbirimize yabancıyız. Zemheri gibi… Bir zamanlar yan yana duran şeyler, şimdi ayrı ayrı donmuş durumda.
Bir köşede durup nefesimi izledim. Buhar olup havaya karışıyordu. O an düşündüm: Belki de insanın en gerçek hali, nefesinin görünür olduğu kış sabahlarıdır.
İçimde garip bir hayal kırıklığı vardı. Sanki bazı şeyler hiç olmamış gibi hissediyordum ama aynı zamanda hepsi çok gerçekti.
Gece, Sessizlik ve İçimde Büyüyen Soğuk
Gece olduğunda Kayseri daha da sessizleşiyor. Sokak lambalarının ışığı bile titrek geliyor bana. Pencereyi açtığımda içeri dolan hava yüzüme çarpıyor ve hemen kapatıyorum.
O anlarda düşüncelerim daha net oluyor. Belki de fazla net. Çünkü gecenin zemherisi insanın iç sesini büyütüyor.
Kendi kendime soruyorum bazen: Neden bazı insanlar içimde kalıyor ama hayatımdan çıkıyor? Neden bazı duygular geçmiyor?
Cevap yok. Sadece soğuk var.
Ve bu soğuk, sadece dışarıda değil.
Zemheride Kendimi Bulmak
Bir gece defterimi açtım ve yazmaya başladım. Kalem elimde titriyordu. O an fark ettim ki, yazmak bile bazen insanı ısıtmıyor.
Şöyle yazmışım:
“Bugün yine zemheri var içimde. Dışarıda kar yok ama ben üşüyorum. Belki de en sert soğuk, kar yağmadığı halde insanın içini donduran soğuktur.”
O satırları yazarken gözlerim dolmuştu. Çünkü bazı duygular sadece yazılınca gerçek oluyor.
Zemheriyi artık sadece bir mevsim olarak görmüyorum. Bir yüzü var, bir sessizliği var, bir de insanın içine dokunan tarafı var.
Umut Her Şeye Rağmen
Ama garip bir şekilde, bu soğuğun içinde bile küçük bir umut var. Her zemheri bitiyor. Her sert kışın ardından güneş biraz daha farklı doğuyor.
Geçen sabah bunu fark ettim. Pencereden dışarı bakarken gökyüzü biraz daha açıktı. Soğuk hâlâ vardı ama sanki eskisi kadar ağır değildi.
İçimde küçük bir şey kıpırdadı. Belki umut, belki sadece alışkanlık.
Ama ne olursa olsun, bu duyguyu seviyorum.
Çünkü zemheri ne kadar sert olursa olsun, insanın içinde bir yer hâlâ sıcak kalabiliyor.
Ve belki de en önemli şey bu.
Zemheri soğukları ne zaman olur diye sormaya devam edeceğim. Ama artık cevabı sadece takvimde aramayacağım.
Çünkü bazı kışlar dışarıda değil, insanın içinde yaşanıyor.
Kebe okurlarıyla “Çamuz kiran ne demek” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!